www.istanbullite.com

 Aylardan gene Haziran, günlerden gene cok sıcak bir gün. Bugünkü yol haritam Gülhane parkından geçecek. Neden Gülhane parkı dereniz, birkaç nedeni var elbette. Birincisi ve en önemlisi Gotlar sütununu, yani Istanbulun on yedi yüzyıldır ayakta kalmış ve coğu kişinin haberi bile olmadığı bir gizemli abideyi arayıp bulmak ve resimlerini çekmek, etrafındaki havayı teneffüs etmek.

 Ikinci nedeni, bizatihi Gülhane parkının kendisini görmek. Bunca yılın Istanbullusu diye geçinirim, ama kendimi bildim bileli hiç gitmemişim Gülhane Parkına. Benim çocukluğumda önünden gectiğim, içinde küçücük bir hayvanat bahçesi olan, fazlada bakımlı sayılmayacak bir yer olarak aklımda kalan park. Parkın asıl önemi 1839 yılında Tanzimat Fermanın burada okunmasından kaynaklanıyor. Zaten bu nedenle fermana Gülhane Hattı Hümayunu deniyor. Atatürkde en önemli devrimlerinden biri olan Latin Alfabesini de ilk defa 1928 yılının Kasım ayının güzel bir günü burada kara tahtanın başında elinde tebeşir  hakına tanıtmadımı?

1980 li yılların ortalarında, bir Istanbul seyahatinden Amerikaya geri dönerken, Cem Karacanın bir kasetini almıştım. Kasette Cem Karacanın Nazım Hikmet'in , Ceviz Ağaci şiirinden bestelediği çok güzel parçası vardı .Ilk defa Türkiye'ye gelen ve o zaman alti yaşında olan kızım Aslı şarkıya bayılmış ve ömür boyu unutamayacağı nakaratı hemen ezberlemişti.

 "Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkında, ne sen bunun farkındasın, ne de Polis farkında ". 

Doğrusu, Gülhane Parkında, Nazım Hikmet'i etkileyen bu ceviz ağaçları, onu polisden sakladığı gibi , Gotlar sutünunda her gün önünden vapurla geçen Istanbulludanda saklamıştı. Belkide bu nedenle Gülhane Parkındaki ceviz ağaçları benimde ilgi alanım olmuştu.

 Ve son olarak da Arkeoloji müzesi. Onu bugüne kadar görmemiş olmak, kendisini bir Istanbullu ilan eden benim için bir ayıp konusuydu ve bu ayıbın bugün artık bitmesi gerekiyordu.

 Eminönü vapurundan inip, Yeni Cami'nin kemerli geçitinden Sirkeci'ye doğru ilerliyorum. Bunaltıcı bir sıcak var, belkide buralarda hiç bir yeşillik olmadığı için, belkide yüzbinlerce insan sokaklarda dolaştığı için, belkide taş binalardan. Önünden geçtiğim iki ilginç tarihi yapının resmini çekiyorum; Büyük Postane ve Babı-Ali Kapısı. Sonra, bir büfeden pet sişe suyu alıp kalabalıktan ve sıcaktan bunalmış bir halde Gülhane parkına giriyorum. Girmemle birlikte, biraz hayretle, birazda ferahlamış olarak ilerliyorum. Girişde yol ikiye ayrılıyor; sağdaki yol yokuş yukarı Arkeoloji müzesine gidiyor, soldaki de hafif bir meyille asağıya parka doğru iniyor. Ben sola parka doğru giden yola giriyorum.

  Inanilmaz bir ısı değişikliği hissediyorum bedenimde, bir serinlik , bir ferahlık. Sol tarafımda fıskiyeli havuzlar, havuz etrafında oynayan küçük cocuklar, iki tarafı rengarenk çiçek tarhları olan yolda yürüyen elele sevgililer, çimlerin üzerinde oturup dinlenen aileler. Bir anda kendimi bir " Oasis" yada vahaya girmiş gibi hissediyorum. Biraz evvel içinden geçtiğim yaşam kavgası veren, koşuşan, bağıran, çağıran, insanlar ve gürültülü sokaklar gitmiş, yerine hayatın ve doğanın güzeliklerinden sevdikleri ile yararlanan insanlar gelmiş. Her tepede bir çocuk bahçesi, cıvıl cıvıl çocuk ve kuş sesleri. Yemyeşil çimler, ortanca ve gül tarhları göz alabildiğine uzanıyor. Bir düzlükte durup Aşık Veyselin bronz heykelinin etrafında oynaşan çocukların resmini çekiyorum. Sonra hafif meyilli bir yokuşda tırmanışa başlıyorum, Roma devrinden kaldığı belli olan bazi sütun başlıkları, sonra Bizans zamanından kalmış olsa gerek üzerinde haç resmi olan bir sütun. Belki de burasi II Justinian'in kurdugu St. Paul yetimhenesinin kalıtıları. Biraz asağıda etrafi demir parmaklıkla çevrilmiş çukur bir alan, içinde oda bölmeleri, kimbilir belkide Bizansın meşhur Mangana Sarayından kalma .Sonunda yokuşun zirvesinde bir Osmanli sebilinin yanından geçip, Gotlar sütünuna varıyorum. Abide yuvarlak bir meydanın tam ortasında, etrafı bir yol ile çevrilmiş, yolun etrafina da banklar yerleştirilmiş. Bir bankın üzerınde bir çift sarmaş dolaş. Meydanın dış çemberinde, sütunu adeta gizleyen çınar,ceviz, ve çam ağacları sıra sıra dizilmişler.